***Για να παραγγείλεις online φαγητό από τα πιο hot σημεία, κάνε click εδώ!***
Από τον Σπύρο Τσιώτση
Πριν τις αμερικανικές εκλογές, φίλοι και γνωστοί με ρωτούσαν σε κοινές παρέες την άποψή μου, τόσο για το αποτέλεσμα, όσο και για την ποιότητα των υποψηφίων. Δυστυχώς και στα δυο ατά ερωτήματα, η απάντησή μου ήταν δεν ξέρω, καθώς για μένα το αποτέλεσμα δεν ήταν βέβαιο και η απουσία ποιότητας, για διαφορετικούς λόγους, των δυο υποψηφίων, με προβλημάτιζε. Κοιτώντας τώρα τις εξελίξεις, μπορώ να πω ότι δεν κέρδισε ο Τραμπ αλλά έχασε η Χίλαρι. Έπαιξε το παιχνίδι του Τραμπ, ρίχνοντας το επίπεδο του εκλογικού αγώνα στα τάρταρα. Ίσως έτσι φανέρωσε το μεγαλύτερό της μειονέκτημα, την απίστευτη μανία να κερδίσει πάση θυσία. Είχε προσπαθήσει πολύ άλλωστε για αυτό. Ένα τέταρτο του αιώνα περίμενε αυτή τη στιγμή. Ο Τραμπ μπήκε στον αγώνα με μια λογική του «κάνω ότι μου γουστάρει» και συμπεριφερόμενος ως χομπίστας έβγαλε εκτός πλάνου τους όποιους στρατηγικούς σχεδιασμούς (μέχρι τελείας) του επιτελείου της Κλίντον. Αλλά αυτά αποτελούν παρελθόν, το κρίσιμο ζήτημα τώρα για την ανθρωπότητα είναι τι θα κάνει ο νέος πρόεδρος της Αμερικής και όχι αν είναι κακός ή καλός. Παραδείγματος χάρη αν ρωτήσεις/ρωτούσες (;) έναν ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ θα σου έλεγε ότι ο Τσίπρας είναι ένας τίμιος πρωθυπουργός που προσπάθησε να μας αποδεσμεύσει από τα μνημόνια αλλά δεν τα κατάφερε. Αλλά είχε καλή πρόθεση. Το αποτέλεσμα όμως; Μας έφερε σίγουρα σε δυσκολότερη πολιτικά θέση, αφού η συζήτηση για την ελάφρυνση του χρέους είναι κυρίως πολιτική φύσεως. Όπως ήταν και η είσοδος μας στην ΟΝΕ. Άρα στην πολιτική, είναι αναγκαίο να κρίνουμε τον αξιωματούχο από τις πράξεις του κυρίως, γιατί αυτές μας επηρεάζουν. Το αν είναι καλό παιδί, ενδιαφέρει τη γυναίκα του και τους φίλους του, μόνο. Παραδείγματος χάρη επιτυχημένος πολιτικός, για την παράταξή του, ξυλοφόρτωνε τη γυναίκα του και όλοι έμειναν έκπληκτοι όταν το έμαθαν.
Επιστρέφοντας στον Τραμπ, από τις πρώτες αναλύσεις ακούω ότι εκλέχθηκε προωθώντας ένα προφίλ ως αντισυστημικός και χωρίς να έχει και μεγάλη στήριξη από το κόμμα του. Μέχρι και ο πανέξυπνος Μπους δεν τον ψήφισε. Ναι αυτός που έψαχνε τον Οσάμα στο Ιράκ. Στην Αμερική ο Πρόεδρος χρειάζεται να έχει στήριξη και από το Κογκρέσο και από τη Γερουσία. Ο πρώτος συμβιβασμός που θα χρειαστεί να κάνει θα είναι εκεί, καθώς πολλά από τα απίστευτα που λέει, θα βρουν αντίθετους δικούς του. Προς το παρόν στις εκλογές, υπερσκέλισε αυτό το εμπόδιο, αφού η λαϊκή απήχηση του, έκανε πολλά στελέχη του κόμματός του να επιστρέψουν, αφού τον είχαν αποκηρύξει. Ο λόγος; Τα ψηφαλάκια από τις περιφέρειες του. Για πόσο όμως θα ισχύει αυτό; Ο πολιτικός αναλυτής Τζωρτζ Στεφανόπουλος όταν ρωτήθηκε για τον χαρακτήρα του Τραμπ είπε ότι «Παίρνεις αυτό που βλέπεις». Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής αυτό είναι πολύ ανησυχητικό γιατί ένα τόσο συγκεντρωτικό άτομο, δύσκολα θα αφήσει τους Ρεπουμπλικάνους, να του ορίσουν ένα μετριοπαθή Υπουργό Εξωτερικών και αυτός να μην πετάγεται να λέει τα δικά του εκρηκτικά σχόλια μετά. Μπορεί στην Αμερική να τον ήξεραν, όμως δε νομίζω ότι άλλες μεγάλες χώρες, ακόμα και σύμμαχοι, θα κάτσουν ήσυχες στη γωνία, όταν τις προσβάλλει. Άρα, πέρα από όλα τα άλλα, θα προκύπτουν συχνά διπλωματικά επεισόδια τα οποία θα μειώσουν σταδιακά τη σοβαρότητα και τη βαρύτητα του λόγου των ΗΠΑ. Η σχέση με τη Ρωσία αποτελεί ένα μεγάλο ερωτηματικό, καθώς ο Πούτιν, είναι επαγγελματίας κατάσκοπος και εξαιρετικός διπλωμάτης. Η πρώτη του ιδιότητα βοηθάει τη δεύτερη και ο πολυλόγας Ντόναλντ φαίνεται σαν μύγα έτοιμη να πιαστεί στον ιστό του Πούτιν. Ήδη, είχαν ακουστεί διάφορα περίεργα για τη σχέση των δυο, πιθανόν ίσως και στα πλαίσια της λασπολογίας του προεκλογικού αγώνα. Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως, ο αντισυστημικός Τραμπ, που δεν τον άφησαν οι τράπεζες να πτωχεύσει, θα το αντιμετωπίσει από το ίδιο το σύστημα. Όχι γιατί είναι κάποιος αγνός κοινωνικός αγωνιστής. Αλλά γιατί ακριβώς δεν είναι. Έχει όσους σκελετούς έχει και η Κλίντον στη ντουλάπά της. Μόλις λοιπόν πάει να βάλει χέρι στο σύστημα ή απλά διαταράξει την ομαλή λειτουργία, πράγμα το οποίο ήδη έκανε ακόμα και αν δεν έβγαινε, του αμερικανικού πολιτεύματος, θα του τραβήξουν το χαλί κάτω από τα πόδια. Εδώ θα μπορούσε να διατυπωθεί η ένσταση ότι αυτό έχει ήδη γίνει στην προεκλογική εκστρατεία. Ορθό, αλλά ίσως υπάρχουν και άλλα αφού πρώτον όση λάσπη ρίχνεις στον αντίπαλό σου εν μέρει σου επιστρέφει και δεύτερον δεν τον περίμεναν να κερδίσει. Πλέον, δεν υπάρχουν κανόνες και όρια. Μια πολιτική εξέλιξη λοιπόν θα ήταν κάποιο Trumpgate με ότι αυτό θα σημαίνει για την πολιτική σταθερότητα των ΗΠΑ. Αν και αυτό αποτύχει, τότε τα οικονομικά συμφέροντα θα προστατέψουν τον εαυτό τους εις βάρος της οικονομίας και του λαού των ΗΠΑ, παίρνοντας παράλληλα και συγχωροχάρτι από την νέα (μετά Τραμπ) πολιτική ηγεσία αλλά και την ακαδημαϊκή κοινότητα, όπως συνέβη με την πρόσφατη κρίση του 2008. Πολλά στελέχη υπεύθυνα για την οικονομική κρίση του 2008, πήραν θέσεις στην κυβέρνηση Ομπάμα, ακριβώς γιατί η πολιτική είναι συμβιβασμοί στην ουσία. Αφήνεις κάτι πίσω για να προχωρήσεις σε άλλους τομείς. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι καλό. Ο Ντοναλντ λοιπόν, καλείται να αφήσει πίσω του τον δισεκατομμυριούχο αυτοδημιούργητο Τραμπ και να γίνει ο πρόεδρος των ΗΠΑ, κάνοντας το συμβιβασμό ανάμεσα στον ανεξέλεγκτο χαρακτήρα και ένα άκαμπτο, μέχρι τώρα, θεσμικό πλαίσιο.
