Από τον Σπύρο Τσιώτση
Έχοντας μείνει πολύ πίσω στους κύκλους του Game of Thrones έκατσα να δω όλους τους κύκλους από το 3 και μετά μαζεμένους. Έναν εθισμό τον έπαθα η αλήθεια είναι, αλλά και έναν εκνευρισμό με χαρακτήρες όπως του Τζόφρι και του Ράμσευ. Πραγματικά ήταν εκνευριστικοί και ηλίθιοι κακοί όχι πχ έξυπνοι όπως ήταν κόρη και πατέρας Λάννιστερ. Η μεγάλη μαγκιά όμως του Μάρτιν είναι οι αληθινοί χαρακτήρες που είναι στη μέση, ούτε καλοί ούτε κακοί απλά πραγματιστές. Ένας τέτοιος είναι ο Τάιγουϊν Λάννιστερ ο οποίος είναι για εμένα το πρότυπο του τέλειου ηγεμόνα, γι αυτό αποτελεί ίσως μυστήριο γιατί ανέχτηκε τις ηλιθιότητες του Τζόφρυ, ίσως νόμιζε ότι θα τον περιόριζε αλλά ο εγγονός του ήταν χειρότερος και από το βλαστάρι του Μπόλτον καθώς ήταν και χαζός εκτός από κακός. Δειλοί ήταν και οι δυο όπως φάνηκε στη Μάχη των Μπάσταρδων. Επιστρέφοντας στη δομή των χαρακτήρων του έργου βλέπουμε ότι ακόμα και οι καλοί έχουν σκοτεινά σημεία, τα οποία φαίνονται σε μεμονωμένα στιγμιότυπα όπως πχ η αποχώρηση του Σνόου από τη Νυχτερινή Φρουρά ή η απομάκρυνση του Τζόρα από τη Νταινέρυς κτλ.
Με τη δημιουργία τόσων πολλών συναρπαστικών χαρακτήρων ώρες ώρες ο καθένας ζει κυριολεκτικά στον κόσμο του. Πχ η Σέρσει έχει τους φανατικούς και οι Σταρκ σκέφτονται τα..ζόμπι. Καμία σύνδεση μεταξύ τους, η απουσία της οποίας δημιουργεί ξεχωριστές ιστορίες που ενώνονται κάποια στιγμή. Αλλά αυτό είναι και το δυνατό σημείο της πλοκής ώστε να μένει πραγματικά ρεαλιστική και όχι ανόητα ηρωική. Κεντρικοί χαρακτήρες μπορούν εν ριπή οφθαλμού να σφαγιαστούν (ματωμένος γάμος) χωρίς να χάσεις το ενδιαφέρον για τη σειρά εντελώς. Ναι μεν σπάζεσαι, αλλά κολλάς πιο πολύ χωρίς να είσαι σίγουρος τι θα γίνει μετά. Βέβαια, οκ είπαμε ρε Μάρτιν αλλά άσε μια γαμ… φορά να γίνουν όλα όπως σχεδιάστηκαν. Γι’ ΑΥΤΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΤΥΧΕΙΣ ΚΑΤΙ. Ίσως η πιο χαρακτηριστική απόδειξη της ρεαλιστικότητας της σειράς είναι ο πιο σκληρός πολεμιστής – καριόλης Τζόν Σνόου. Αν κοιτάξετε προσεκτικά την εξέλιξη των μαχών που λαμβάνει μέρος αυτό που κάνει σε όλες είναι να αποφεύγει και να αποκρούει, πολλές φορές με θανάσιμο τρόπο, τις επιθέσεις που δέχεται. Δεν τον δείχνει δηλαδή να επιτίθεται και να τους σκοτώνει δέκα δέκα. Είναι μια μάχη φθοράς όπου οι λιγότερο κατεστραμμένοι βγαίνουν νικητές. Η μάχη των Μπάσταρδων και πάλι αποτελεί ένα ορόσημο. Μια ωδή ουσιαστικά στην κτηνωδία του πολέμου. Ένα ακόμη μάθημα που προσπαθούν να σου διδάξουν αυτά τα βιβλία...
Μια πιθανή εξέλιξη είναι η σύμπραξη μεταξύ θείας και ανιψιού καθώς ο Σνόου δεν επιθυμεί να είναι βασιλιάς μέχρι τώρα και η Νταϊνέρυς είναι διαλλακτική θέλει να σώσει τον απλό κόσμο (το υπόδειγμα του καλού μονάρχη) και έχει τους δράκους. Λίγο φωτιά θα τσουρουφλίσει τους κρυόκωλους.... Στη μέση είναι η Σέρσεϊ, η οποία το παράκανε όμως σκοτώνοντας το γιο της και γιο του Τζεήμι. Ο αδελφός της φαίνεται να έχει μια αργή μεταστροφή προς έναν συμβιβαστικό ρεαλισμό και να αντιλαμβάνεται ότι ο τρόπος των Λάνιστερ δημιουργεί μόνο εχθρούς και θανάτους για όλες τις πλευρές. Άρα θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα κινηθεί.
