Από τον Σπύρο Τσιώτση
Την περασμένη Κυριακή ήμουν σε ένα ανοιχτό γήπεδο μπάσκετ με ένα φιλαράκι και παίζαμε οι δυο μας. Για κακή μας τύχη ο υπεύθυνος (;;;) του γηπέδου είχε την έμπνευση στο πλάι του γηπέδου να έχει τοποθετήσει μια μπασκέτα για μικρά παιδιά. Εκεί δίπλα ταυτόχρονα ήταν μια αθλητική εκδήλωση σε έναν κλειστό χώρο για πιτσιρίκια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλά παιδάκια να βρίσκουν μια μπάλα ποδοσφαίρου μπάσκετ ότι έβρισκαν και να έρχονται ανεξέλεγκτα μέσα στο γήπεδο που παίζαμε εμείς. Έτσι αντί να παίζουμε μπάσκετ κάναμε τις νταντάδες κάθε λίγο και λιγάκι εξηγώντας στα παιδιά ότι θα χτυπήσουν αν παίζουν στον ίδιο χώρο με εμάς και να πάνε σε μια άλλη μπασκέτα για μικρά παιδιά πιο πέρα (άλλη ιστορία τι γίνεται στο συγκεκριμένο ανοιχτό γήπεδο με αυτές τις μίνι μπασκέτες, αλλά δεν είναι το θέμα μας).
Σε μια φάση σουτάρω εγώ, φεύγει η μπάλα και παραλίγο να προσγειωθεί στο κεφάλι ενός πολύ μικρού αγοριού, που είχε μπει στο γήπεδο και μάλιστα με τη συνοδεία του πατέρα του. Το βάρος της μπάλας του μπάσκετ σε συνδυασμό με το ύψος που είχε πάρει μπορεί να μην τραυμάτιζε σοβαρά το παιδάκι, αλλά σίγουρα θα ήταν μια δυσάρεστη εμπειρία και γι αυτό αλλά και για μένα. Ευτυχώς φώναξα εγώ πέρασε και η μπάλα ξυστά και απεφεύχθη το συμβάν. Εξηγούμε στον πατέρα ότι είναι γήπεδο μπάσκετ εκεί και καλό θα ήταν να πάει λίγο πιο εκεί για να παίξει με τον γιο του. Αρχικά φάνηκε να καταλαβαίνει και πήγε όντως πιο εκεί. Μετά από λίγο όμως επανήλθε και μάλιστα μάζεψε και άλλα πιτσιρίκια, προφανώς φίλους του γιου του. Ξαναπάει ο φίλος μου να του μιλήσει (ευτυχώς γιατί εγώ δεν είχα και πολύ υπομονή) και αρχίζουν οι ομορφιές. Αρχικά είπε το εύκολο επιχείρημα, «θες να διώξεις τα παιδάκια που παίζουν;». Παιδάκια 4-7 χρονών εντωμεταξύ που δεν μπορούσαν να φτάσουν την μπασκέτα και εν πάση περιπτώσει βρισκόταν στη μέση μιας αθλητικής εγκατάστασης για ενήλικες. Σαν να πάω εγώ δηλαδή σε έναν παιδότοπο και να χοροπηδάω…
Το άλλο ωραίο της υπόθεσης ήταν ότι εμείς παίζαμε ήδη στο σημείο, δηλαδή δεν πήγαμε να διώξουμε τα παιδάκια, που ήταν ήδη εκεί. Ούτε φωνάξαμε στα μικρά παιδιά ποτέ, τα οποία εξάλλου δεν φταίγανε. Αφού είδε ότι και αυτό το επιχείρημα στερούταν λογικής άρχισε τα κλασικά περί «πατρότητας» και αν έχεις παιδιά και τέτοια. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που ήθελα να γράψω και αυτό το κείμενο. Σε αυτή τη χώρα έχουμε μπερδέψει λίγο την έννοια δικαιώματα και υποχρεώσεις, καθώς και το τι είναι σημαντικό και τι όχι και τόσο. Το να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί ή να παντρευτείς δεν είναι κάτι δύσκολο ή σημαντικό. Η πρόκληση είναι να μεγαλώσεις σωστά το παιδί σου και μέσω μιας ισορροπημένης διαπαιδαγώγησης, όσο γίνεται μέσα από τις καθημερινές δυσκολίες, να το κάνεις σωστό πολίτη. Χρήσιμο για την κοινωνία θα έλεγα, αλλά είναι πολύ κλισέ και πιστεύω κιόλας ότι όταν κάποιος μάθει να είναι σωστός πολίτης, ο οποίος σέβεται τους κανόνες λειτουργίας μιας κοινωνίας και τους άλλους, θα είναι και λειτουργικός και χρήσιμος.
Στην πατρίδα μας δυστυχώς θεωρούμε ότι μια ιδιότητά μας δημιουργεί μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις. Όπως ο φίλος της ιστορίας μας, ο οποίος θεώρησε ότι αφού είναι πατέρας μπορεί, για να περάσει καλά με το παιδί του, να μπει σε έναν χώρο που βρισκόταν άλλοι πολίτες και έκαναν ορθή χρήση του (αθλητικές εγκαταστάσεις για άτομα ανεπτυγμένα σωματικά) και να τους εκτοπίσει με τον τρόπο του. Όταν του έγινε η παρατήρηση, χρησιμοποίησε το χαρτί της πατρότητας. Ενώ κανονικά ήταν υποχρέωσή του και να προστατέψει το παιδί του αλλά και να το μάθει πώς να προστατεύεται και να σέβεται τους άλλους. Αντ’ αυτού επέλεξε τις φωνές και την επίκληση των κατά φαντασία δικαιωμάτων του. Φανταστείτε ας πούμε να χτύπαγε το παιδί του. Θα έκανε θέμα με τους ''αλήτες'' που παίζουν σε χώρο με παιδιά βάζοντας τα σε κίνδυνο…
