Από τον Γρηγόρη Τερζάκη

 

Με αφορμή μια βραδιά με τον Πλούταρχο στο Τορόντο

Η σύγκριση με το παρελθόν ήταν μοιραία….μεγάλωσα με τον Γιάννη Πλούταρχο να ξεσηκώνει το Posidonio στην παραλιακή κάθε βράδυ κάνοντας τον κόσμο να φεύγει εξαντλημένος από την ένταση της κάθε απολαυστικής βραδιάς που χάριζε τότε ο ανερχόμενος Γιάννης. Η μαγεία της βραδιάς συνεχίζονταν και στο παρκινγκ κατά την αποχώρηση μας από το μαγαζί και το μποτιλιάρισμα των αυτοκίνητων στην παραλιακή που προσφερόταν για νέες γνωριμίες , ερωτικά βλέμματα και επικοινωνία που στηριζόταν κυρίως στα μάτια και τον λόγο.

Μαζί με ένα φίλο τον Σπύρο νέοι τότε υπήρξαμε πολλές φορές συλλέκτες στιγμών που ανέβαζαν την αδρεναλίνη και την αυτοπεποίθηση μέχρι τα ξημερώματα…..

Από τότε όμως αλλάξαν πάρα πολλά…...

Ο ιδιος βέβαια ο Γιάννης Πλούταρχος φαίνεται να μην άλλαξε καθόλου, σαν να σταμάτησε ο χρόνος για εκείνον…. σχεδόν ίδιος όπως παλιά άφθαρτος με πολύ κέφι και εξίσου χαρισματική χροιά όπως παλιά έκανε άλλη μια φορά αυτό που ξέρει καλά και που τον έκανε να ξεχωρίσει ως μεγάλος σταρ της αθηναϊκής πίστας. Δυστυχώς όμως όλα τα αλλά άλλαξαν……..

Ο κόσμος περιορισμένος στον μικρόκοσμο της παρέας του και απομονωμένος με την συντροφιά του κινητού του δεν είναι όπως παλιά ….άλλαξε και δυστυχώς άλλαξε πολύ….

Με το άκουσμα των εισαγωγικών κομματιών του Γιάννη και λίγα δευτερόλεπτα πριν ξεπροβάλει στην σκηνή πρέπει να σηκώθηκαν σε όλο τον χώρο πάνω από 800 κινητά μπροστά μου για να μαγνητοσκοπήσουν την είσοδο του επι σκηνής …..πολλά από αυτά έμειναν σηκωμένα σε όλη την διάρκεια της συναυλίας αφαιρώντας έτσι την εμπειρία του χρήστη τους να ζήσουν την πραγματική εμπειρία της βραδιάς αφού προτίμησαν να την ζήσουν σχεδόν όλη μέσα από την μικρή οθόνη του κινητού τους …...

Οι πιο πολλοί πάντως που κατέβασαν το κινητό τους ….είχαν σχέδιο …..έτρεξαν αμέσως επι σκηνής για να μπορέσουν να τραβήξουν αμέσως μια selfie με τον Γιάννη….

Είναι απορίας άξιο πως ο άνθρωπος κατόρθωσε να τραγουδήσει αφού το ένα κινητό διαδεχόταν το άλλο μπροστά στα ματιά του, τσουγγρίζοντας το μικρόφωνο του για να βγει η selfie!!! Το επαναλαμβανόμενο στενό μαρκάρισμα που δεχόταν ο Γιάννης από τις 360 μοίρες ήταν ασφυκτικό κατά πολύ χειρότερο από αυτό που δέχονταν ο Steph Curry ή ο Αντετοκουμπο (ο Brothers θα το σφύριζε αμέσως ως επιθετικό φάουλ) Τα απίστευτα σπρώξιματά και γαντζώματα πάνω στο σακάκι του Πλουτάρχου το διατήρησαν ατσαλάκωτο περιέργως αναβαθμίζοντας το σε σουπερ-σακάκι που θα ζήλευε οποιοσδήποτε ανερχόμενος σούπερ ήρωας της Marvel …… O Σούπερ Πλούταρχος τώρα με πραγματικά αξιοζήλευτη υπομονή και ευγένεια προσπάθησε να ικανοποιήσει ολόκληρη την αρμαδα του στρατού που αντιμετώπισε ο john wick 3 χαμογελώντας συνέχεια σε κάθε επερχόμενη selfie request!

Το χαμόγελο του ξεπέρασε σε συχνότητα ακόμα και τα micro seconds της επαναληπτικής βολής ενός machine gun. Πραγματικά εκπληκτικός ……τον θαύμασα .

Θυμάμαι εκείνες τις παλιές βραδιές στο Posidoniο όμως που αντι να στεκόμαστε στην ουρά για να πάρουμε selfie με τον Γιάννη…..κοιταζόμασταν με την αιθέρια ύπαρξη της διπλανής παρέας, τραγουδούσαμε με το διπλανό τραπέζι, ανταλλάσσαμε λουλούδια, γνωρίζαμε γυναίκες, μελλοντικούς φίλους , γινόμασταν μια παρέα , φεύγαμε μαζί για να φάμε στην καντίνα της Συγγρού και ξυπνάγαμε την επόμενη μέρα με ένα ειλικρινές χαμόγελο ή με ένα κεφάλι που γυρίζαν όλα σαν roller coaster ……

Οι εποχές άλλαξαν όμως και o κόσμος μαζί ….Η πραγματική διασκέδαση αντικαταστάθηκε με την υπερπροσπάθεια να τραβήξουμε μια selfie αγκαλιά με τον πρωταγωνιστή της βραδιάς….

Οι ξεχωριστές ματιές δεν υπάρχουν πια, το φλερτ απουσιάζει και η πραγματική ψυχαγωγία είναι πλέον ευνουχισμένη….

Σε ένα από τα διπλανά τραπέζια ως μοναχικός παρατηρητής είδα μια αιθέρια ύπαρξη να πίνει βότκα μη μπορώντας να ξεπεράσει το γεγονός ότι μετά από την υπερπροσπάθεια της ανάμεσα στο πλήθος και την θερμή υποδοχή της στην αγκαλιά του ευγενέστατου Γιαννη …η selfie βγήκε κουνημένη….

Είπα να προσπαθήσω να την παρηγορήσω….αλλά δεν το έκανα….

Όλα φαίνεται να χάθηκαν…στον βωμό μιας selfie!!!!!!!

 

Για να βρείτε τον Γρηγόρη Τερζάκη, πατήστε εδώ.