Από τον Κυριάκο Κουρουτσαβούρη

Συνέχεια σκέψων σχετικά με τον κάθε πανηγυρτζή για τον Γιάννη, για τον Τσιτσιπά, για τον Λάνθιμο, για όποιον παίρνει μετάλλια σε ολυμπιακούς αγώνες κλπ. Χαρακτηριστική συμπεριφορά δουλοπρέπειας και υποκρισίας. Γιατί πανηγυρίζουν; Άντε να σκεφτώ ότι υπάρχει μια συναισθηματική σύνδεση λόγω Ελλάδος. Αλλά εσύ που πανηγυρίζεις που ο Αντετοκούνμπο βγήκε καλύτερος μπασκετμπολίστας φέτος στη ρέγκιουλαρ σίζον (τι είναι αυτό;) του ΝΒΑ (και αυτό επίσης), βλέπεις ποτέ μπάσκετ; Ξέρεις τι σημαίνει MVP που γράφουν οι τίτλοι; Ή είσαι απ' αυτούς που λένε, "α εγώ αθλητικά δε βλέπω, αλλά να ποστάρω και εγώ για τον Γιάννη, αφού το κάνουν και όλοι οι άλλοι;" Έχεις ξενυχτήσει ποτέ για να τον δεις ζωντανά στις 3 και στις 4 τα ξημερώματα;

Εσύ που πανηγυρίζεις για τις επιτυχίες του Τσιτσιπά ξέρεις τι χρώμα έχει το μπαλάκι του τένις; Έχεις δει ποτέ αγώνα ολόκληρο ή έχεις βαρεθεί στο πρώτο γκέιμ; Ξέρεις τι είναι το Ρολάν Γκαρός και το Γουίμπλεντον; Ξέρεις τι είναι χώμα και τι χόρτο;

Και εσύ που πανηγυρίζεις για τον Λάνθιμο πήγες να δεις την οσκαρική "Ευνοούμενη"; Δε λέω για τις πιο δύσκολες ταινίες του. Λέω για μια ταινία, που θα μπορούσε να την έχει κάνει και ένας Χολιγουντιανός σκηνοθέτης.

Πήγες ποτέ να πληρώσεις στον κινηματογράφο για κάποια ελληνική ταινία της προκοπής; Ή μόνο μπλοκμπάστερ στα μεγάλα σινεμά και καμιά χαζοταινία ελληνική να περάσει η ώρα να φάμε κανά ποπ-κορν και να πιούμε και καμιά cola...

Aθλητές, καλλιτέχνες και όλοι όσοι μοχθούν για να πετύχουν τον στόχο τους το κάνουν, επειδή δουλεύουν, επειδή παλεύουν, επειδή έχουν τους δικούς τους ανθρώπους δίπλα. Συχνά κόντρα και στην ίδια τους τη χώρα, που όχι μόνο δεν τους αξιοποιεί, αλλά τους βάζει και εμπόδια (βλέπε σινεμά). Κάποιοι, μάλιστα, που πέτυχαν σε άλλες εποχές πεθαίνουν και κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, όπως χθες με τον Χολίδη (δις χάλκινος ολυμπιονίκης στην πάλη).

Ευτυχώς που ο Γιάννης έφυγε νωρίς και πήγε στην Αμερική. Και δεν έχει να κάνει με ρατσισμό αυτό κλπ, αλλά με τη νοοτροπία. Στην Ελλάδα στα 22 και στα 24 είσαι ακόμα ταλέντο. Στις ΗΠΑ στα 19 σου είσαι το λιγότερο ανερχόμενος και μπορεί να είσαι και σταρ. Δεν έχει, ούτε είναι μικρός, άσε τον στον πάγκο για να μην το πάρει πάνω του, είτε άσε τον στον πάγκο γιατί πρέπει να παίζει ο τάδε, που είναι πιο παλιός. Είσαι καλός; Θα παίξεις; Δεν είσαι τόσο; Θα παίξει ο καλύτερος...

Εδώ ο Λάνθιμος και ο κάθε Λάνθιμος αμφισβητείται, και θα αμφισβητείται κλπ.

Και επειδή πάντα θέλω να διακρίνω θετικά, κλείνοντας ναι χάρηκα που γέμισε από τη μία το φ.β με τον Γιάννη κλπ.

Από την άλλη, όμως, δεν μπορώ να μην στέκομαι στην υποκρισία ορισμένων πανηγυρτζίδων και σ' αυτήν τη μόνιμη ανάγκη κάποιων Ελλήνων να θέλουν να δείξουν ότι είμαστε παντού πρώτοι και καλύτεροι κλπ...