Από τη Σοφία Χατζηρήγα
Καζανόβας: το αγαπημένο φαινόμενο παρατήρησης κάθε ευφυούς γυναίκας, ο“παίχτης”. Είναι ο τύπος που έχει μελετήσει τη γυναικεία ψυχολογία και ξέρει ποιά φλέβα να χτυπήσει προκειμένου να σε κάνει δική του. Για τις αφελείς γυναίκες είναι μπελάς, αλλά για τις υποψιασμένες είναι απόλυτα ψυχαγωγικός, καθώς αποτελεί την πιο ενδιαφέρουσα συναναστροφή, τουλάχιστον στην επιφάνεια. Στον πυρήνα του συνήθως κρύβεται μια αδυναμία να διαχειριστεί τα συναισθήματα του, η οποία τον οδηγεί στη συνεχή αναζήτηση γυναικείας επιβεβαίωσης. Έστω και αν αυτή είναι το χαμόγελο που θα πάρει ως απόδειξη της επιτυχίας του κοπλιμέντου του. Μόλις βρεί μια γυναίκα αρκετά ικανή να τον νικήσει στο παιχνίδι του, αλλάζει άμεσα το status του από “μοναχικός” σε “παντρεμένος”.
Mel Gibson – What Women Want (2000)
Ως προιόν γύναικας σκηνοθέτιδος, η ταινία είναι μάλλον η αγαπημένη μου στη λίστα. Μια απολαυστική απεικόνιση των γυναικείων προβληματισμών από τη Nancy Meyers, το “What Women Want” είναι μια απόδειξη της γυναικείας ευφυίας: Όσο πιο ικανό κάνεις έναν άντρα να νιώθει (ανεξάρτητα απ'τις πραγματικές σου εκτιμήσεις), τόσο πιο εύκολα μπορείς να τον διαχειριστείς. Σύμφωνα με την ταινία, αυτό που θέλουν οι γυναίκες είναι ένας άντρας, για τον οποίο παύει η αντίφαση μεταξύ των σκέψεων τους και του τρόπου που τον αντιμετωπίζουν: η καλοπροαίρετη συμπεριφορά τους προέρχεται απ'την ειλικρινή εκτίμηση που έχουν γι'αυτόν μέσα τους. Η πρώτη απ'τις 3 ταινίες της λίστας, στην οποία παίζει η Marissa Tomei, που μάλλον δεν χόρταινε τον ρόλο της απελπισμένης γκόμενας.
- “Hey I like that. No games. That's good” - Nick Marshall
- “That'd be nice in life, wouldn't it?” - Darcy McGuire
Jude Law – Alfie (2004)
Κατά κάποιο τρόπο ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με το lifestyle ενός παίχτη: τι σκέφτεται, πως χειρίζεται το ερωτικό παιχνίδι, και τι οδηγεί τις κινήσεις του. Πιο metrosexual πεθαίνεις, ο τύπος διαβάζει αντρική Vogue, και έχει άποψη μέχρι και για γυναικεία αξεσουάρ. Το highlight της ταινίας είναι η ανταπόκριση που βρίσκει κάθε φορά που κάνει νάζια και κοπλιμέντα στις πιο σκληρές γκόμενες, προκειμένου να κερδίσει την εύνοια τους. Γενικά το παιχνίδι του θυμίζει λίγο γυναίκα γατούλα. Οπωσδήποτε πρόκειται για περίπτωση άντρα που έχει θέματα με τη μάνα του και ως εκ τούτου αναζητά απελπισμένα την επιβεβαίωση του άλλου φύλου, ώστε να νιώσει (προσωρινά) ολοκληρωμένος. Κατα βάθος είναι παιδί με χρυσή καρδιά, την οποία μάλλον κάποια γυναίκα (η μάνα του) τη ράγισε και δεν έμαθε ποτέ τον τρόπο να δίνεται συναισθηματικά.
-“What kind of mum have you got?!”
- “Τhat's a good question” –Alfie
Ryan Gosling – Crazy, Stupid Love (2011)
Άλλος ένας θηλυπρεπής χαρακτήρας, με κοιλιακούς φέτες και γυαλιστερά αξεσουάρ, που θα τον έλεγες άνετα Αμερικάνο κλαρινογαμπρό. Σε αντίθεση με τον Alfie, ο εν λόγω χαρακτηρίζεται από μια εκνευριστική αυταρέσκεια: το παίζει δάσκαλος του παιχνιδιού σ'έναν loser 50ρη σε κρίση μέσης ηλικίας και παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Μέχρι και η ίδια η ταινία τον κράζει:
“Seriously? It's like you're photoshopped!”
Michael Douglas – Ghosts of Girlfriends' Past (2009)
Κανονικά θα έπρεπε να γίνει λόγος για τον πρωταγωνιστή Matthew McConaughey αλλά το κοντέρ κλαρινογαμπρού χτύπησε κόκκινο, οπότε εστιάζω σε μια classic American περίπτωση: γλειώδης, αλλά έγκυρος, ο χαρακτήρας του Douglas γίνεται και αυτός ανεπίσημος δάσκαλος του φλερτ στον ανήλικο ανιψιό του (McConaughey). Παρότι ο ρόλος του είναι μικρός, προσφέρει πλούσιο υλικό σχετικά με το πως να ρίχνεις γυναίκες επιτυχώς. Μακάρι να υπήρχαν τέτοιοι Έλληνες θείοι για να περιοριζόταν το φαινόμενο του ανίδεου, απτόητου πέφτουλα. “Girls love to laugh. Especially to men; Makes 'em feel more powerful, which in turn makes 'em feel more comfortable, which in turn makes 'em prone to massive errors in judgment” – Uncle Wayne
Will Smith – Hitch (2005)
Επιτέλους μια ταινία – αναφορά στην έννοια του dating coach που εκπαιδεύει ανίδεους bachelors να διαχειριστούν σωστά την εικόνα τους, ώστε να αποκτήσουν αυτό που θέλουν οι γυναίκες. Η ταινία περιγράφει τους λόγους για τους οποίους ένας άντρας (χωρίς μητρικά συμπλέγματα) αποφασίζει να γίνει παίχτης: προκειμένου να μειώσει τις πιθανότητες του να εκτεθεί σε μια γυναίκα και μετά να την χάσει, επειδή δεν ήξερε τον τρόπο να την ικανοποιήσει. Ο Hitch εξηγεί ότι δεν είχε έμφυτο χάρισμα να προσεγγίζει τις γυναίκες (όπως μάλλον και ο χαρακτήρας του Gosling), οπότε απέκτησε τις κινήσεις του μέσα από προσωπική μελέτη και παρατήρηση. Τα ευρήματα αυτής της έρευνας χρησιμεύουν στο χτίσιμο της καριέρας του, μέχρι που γνωρίζει τη ζόρικη Eva Mendes και αναθεωρεί κάποιες απ'τις ήδη υπάρχουσες θεωρίες του.
“I seemed to lack the basic understanding that my peers just intuitively grabbed. But like any late bloomer I was eager to make up for lost time” – Hitch
