Από την Αναστασία Ζάγκα

Σίγουρα το έχετε νιώσει οι περισσότεροι. Kαι εάν όχι, τότε κάτι δεν πάει καλά. Εκεί που πίνεις τα ποτάκια σου με την παλιοπαρέα σου, περνάει ξαφνικά μια τύπισσα, νεράιδα για την ακρίβεια και τα χάνεις. Νιώθεις ταχυπαλμία, ιδρώνεις, προσπαθείς να μιλήσεις αλλά δεν μπορείς...Σου μιλάνε οι φίλοι σου, αλλά εσύ χαμένος στο διάστημα. Ούτε να κουνήσεις τα χερια σου δεν μπορείς... Τη βλέπεις απο μακριά κάνεις βήμα να της μιλήσεις, αλλά εχεις πεσει σε νάρκη. Αναρωτιέσαι τι έχεις πάθει. Βγαίνεις λίγο έξω να σε χτυπήσει κρύος αέρας μπας κι συνέλθεις κι εμφανίζεται μπροστά σου. Σου χαμογελάει κι εκεί αρχιζουν όλα. Βγαίνετε συνέχεια, περνάτε απίστευτα όμορφα μαζί. Κάνετε τον τέλειο έρωτα. Οι ξεπέτες πλέον δε σου λένε τίποτα. Λες συνέχεια ότι παραείναι καλό για να είναι αληθινό. Κι όμως είναι. Η νεράιδα σου όμως εξαφανίζεται ξαφνικά απο τη γη, χωρίς ειδοποίηση, χωρίς σημείωμα, χωρίς τίποτα. Δεν πέρασαν ούτε δυο μήνες από τη μέρα την πρωτοείδες. Βρίζεις κάθε μέρα από μέσα σου αυτόν που σου πρωτοείπε ότι τα ωραία τελειώνουν γρήγορα. Τι φταίει και αυτός όμως που όπου και να κοιτάξεις, όπου και να πας, τη βλέπεις μπροστά σου. Είναι εκεί στον καπνό που σε ζαλίζει. Το κάθε τοπίο, το κάθε άρωμα τη φέρνει στη σκέψη σου. Δεν μπορείς να λειτουργήσεις πλέον. Όλα σου τη θυμίζουν. Υπάρχει κατι για να την ξεχάσεις, έστω για λίγο; Κι όμως υπάρχει. Η φυγή. Φύγε για λίγο πριν σου γίνει εμμονή...

Πάτησε εδώ για να βρεις τα καλύτερα ξενοδοχεία στις χαμηλότερες τιμές.