Από τον Γρηγόρη Τερζάκη
Μεγαλώνοντας πίστευα πάντα ότι αυτό που μας ξεχωρίζει σαν οντότητες είναι κυρίως η συναισθηματική νοημοσύνη μας και η αγάπη για τις απλές αλλά ξεχωριστές στιγμές.
Από μικρός είχα μια τάση μαζί με φίλους να δενόμαι με ραδιοφωνικές εκπομπές , με βινύλια, με VHS, μου άρεσε να ξενυχάω σε συναυλίες, σε μπιλιαρδάδικα, σε μπαρ τραγουδώντας τα hit της εποχής που θα αγόραζα από το δισκάδικο της γειτονιάς.
Σιγά, σιγά η εξέλιξη της εποχής άρχισε να σκοτώνει μία, μία αυτές τις μικρές αλλά πολύ σημαντικές για μένα στιγμές, το αναλογικό έγινε ψηφιακό, τα δισκάδικα κλείσανε, οι VHS έγιναν torrent downloading.
Οι συναυλίες πλέον έχασαν την μαγεία τους, σε μια από τις τελευταίες που πήγα οι νέοι φίλοι δεν τις ζούσαν πια. Χρησιμοποιούσαν το κινητό τους για να τις αποθανατίσουν με αποτέλεσμα τελικά να τις βλέπουν στο μεγαλύτερο μέρος τους μέσα από την 5αρα οθόνη τους και όχι να τις ζουν παρόλο που βρίσκονταν εκεί.
Αυτά που αγαπήσαμε πέθαναν, κάποιοι απλά αφήνονται στο ρεύμα, κάποιοι ακoλουθούν το νέο εγχειρίδιο χρήσης του νέου λογισμικού που εγκαταστάθηκε στην ζωή μας.
Υπάρχουμε βέβαια και εμείς οι νοσταλγοί του Rock and Roll, του cocktail όπως το έπινε τότε ο Bond δηλαδή "shaken, not stirred" γιατί τώρα επί Craig έγινε "I do not give a Fuck" (από το Casino Royale και μετα)
Κάποιοι από εμάς καταλαβαίνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι μας λείπει, ότι η τέχνη μεταλλάχτηκε αυστηρά σε τεχνολογία και ότι παλιές καλές λεπτομέρειες που μας ένωναν τώρα μας αποξενώνουν.
Είναι άραγε δυνατόν να τις ξαναδημιουργήσουμε;
Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι παλαιότερα στην παλιά πόλη του Σαν Χουάν στο Πόρτο Ρίκο, σε ένα μπαρ αργά το βράδυ, ένας Aμερικανός μου έλεγε με νόημα ότι στο Μαρόκο όταν έκανε εκπαίδευση σαν αλεξιπτωτιστής, ο κανόνας έλεγε ότι αν δεν ανοίξει το αλεξίπτωτο, μην το πετάξεις γιατί μπορεί να σκοτώσεις κανέναν που περνάει από κάτω.
