Από τον Γιάννη Παρθένιο
Τη Δευτέρα ήταν δύο θέσεις μπροστά μου. Την Τρίτη πέντε θέσεις πιο πίσω μου, αλλά όπως καταλαβαίνεις δεν μπορούσα να της δώσω τη σειρά μου, όχι γιατί δε θα με άφηναν οι υπόλοιποι, αλλά απλά επειδή ο Μαρξισμός καταργεί τον έρωτα. Το παίζεις κορώνα γράμματα να την αφήσεις, να τελειώσουν και τα 50άρικα μετά τα δήθεν 20άρικα που δεν υπάρχουν πουθενά και να μείνεις με το… ούτως ή άλλως με αυτό που μένω κάθε πρωί. Την Τετάρτη ερχόταν όταν έφευγα, αλλά κοιταχτήκαμε περίεργα ή τουλάχιστον έτσι θέλω να νομίζω.
Ουφ! Ζωή κι αυτή να την περιμένεις στο ΑΤΜ της γειτονιάς σαν το γάλα του 70, που ούτως ή άλλως δεν βγάζει και το πιο ρομαντικό κλίμα. Θα μου πεις αυτό ψήφισε η πλειοψηφία, εσύ τι μιλάς; Δεν μιλάω, αλλά αυτό ψήφισε;
Το Σοβιετικό τοπίο του παραπετάματος, ενισχυμένο με μια δόση Millenium Generation ως προς τη χρήση των κουπονιών μέσω των μηχανών του διαβόλου όπως τις λέτε… ; Τώρα τις αγαπάτε όμως ε;
Σήμερα πάλι τα ίδια. Τρεις θέσεις μπροστά μου, αλλά και πάλι οι ματιές -που σαφέστατα έγιναν πιο έντονες- μείναν ματιές και ούτε καν με ρώτησε πως μπορεί να αλλάξει το pin της, πως μπορεί να μεταβιβάσει από τον Όψεως στον Ταμιευτηρίου ή να … οτιδήποτε. Μην πεις, τόσες ευκαιρίες τις δίνω για ερωτήσεις και εκείνη φεύγει με τα μπλε της γυαλιά ηλίου σαν σε διαφήμιση της Citibank τις καλές εποχές, τότε που όλοι φωνάζαμε “έλα κι εσύ, έλα κι εσύ στη Citibank”. Τώρα τι να φωνάξεις; Μαλακίες; Πάνε από μόνοι τους… Δεν με βοηθάει αυτό το κλίμα και δεν την βοηθάει αυτό το κλίμα. Αισθανόμαστε σαν επέτες, αν θες στο πω στα ίσια. Χάνουμε το ειδικό μας βάρος και ο έρωτας θέλει μια ατμόσφαιρα, ένα κλίμα, μια ψυχολογία που είναι πολύ μακριά από τους ρευματισμούς που θα πάθουμε περιμένοντας τη φτηνή σούπα στην ουρά.
Θα ήθελα να ήμασταν στην Πάρο, στη Νάουσα, βραδάκι με το μπιτάκι να λικνίζει τα Martini και το αεράκι να δημιουργεί χώρο στις τιράντες που θα άφηναν trailer από κομμάτια της Victoria Secret ανέμελα και φυσικά να δώσουν χρώμα στη φεγγαρόφωτη νύχτα δίπλα στα κυματισμένα βραχάκια της Figaro ή πως τη λέγαν…
Έχω βρει το μπελά μου με αυτή την ξανθούλα (φυσική παρακαλώ και μη ρωτήσεις που το ξέρω) αλλά από την άλλη την καταλαβαίνω που αντέχει ακόμη και δεν έχει πέσει στα πατώματα [ακόμα] (στις πλάκες δίπλα στο ΑΤΜ για την ακρίβεια). Αν και όπως πάμε μπορεί να πέσει. Γιατί αν χρειαστεί να πέσει το όριο στα 20 ευρώ -θα μου πεις που θα βρουν 20αρικα που δεν έχουν ούτε δεκάρικα- τότε θα κοιμάται δίπλα του. Κι έτσι εύκολα το του μπορεί να γίνει μου. Λένε ότι η παράνοια και η ουτοπία του κομμουνισμού και του Μαρξισμού -μαζί με την άφθονη βότκα- ξυπνούσαν σουρεαλιστικές σκέψεις στους βιώσαντες τον αποδειχθέντα σήμερα ολοκληρωτισμό του ακυρωμένου πειράματος του Ανατολικού Μπλοκ. Αισθάνομαι ότι με αυτή την ξανθούλα το παθαίνω κι εγώ… Λέτε αύριο να γίνει κάτι;
