.jpg)
Από τη Σοφία Δεδέογλου
Το βλέπουμε καθημερινά στα μέσα μαζικής δικτύωσης. Το ξέρετε ότι οι έρευνες είναι απογοητευτικές και τρομακτικές συνάμα; Τα διαζύγια έχουν αυξηθεί, η εγωιστική συμπεριφορά συνεχώς ενδυναμώνεται αφού τα περισσότερα like είναι το μόνο επιθυμητό και στο βωμό τους κλείνουν σπίτια, ζωές χάνονται ή καταστρέφονται κακόβουλα και κυριαρχεί η ηθελημένη απομόνωση. Αυτή η ανάγκη για επαφή οδηγείται σε αδιέξοδο όταν η μοναδική αναμονή είναι ένα σχόλιο στην οθόνη του υπολογιστή από ένα άγνωστο άτομο με αμφίβολη ταυτότητα. Αντικαταστάθηκαν τα φιλικά χαμόγελα με likes, tags και comments.
Αν τα βάλουμε όμως κάτω και δούμε λίγο πιο καθαρά θα συνειδητοποιήσουμε ότι η ζωή μας απαιτεί την ευθύνη μας. Κι ευθύνη σημαίνει σεβασμός στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των άλλων, πόσο περισσότερο στα δικά μας δικαιώματα που τα παραμελούμε θεωρώντας ότι μέσα από την οθόνη του υπολογιστή έχουμε ζωή. Θα μου πείτε κανείς δεν ξέρει καλύτερα από μας τους ίδιους τι πραγματικά χρειαζόμαστε. Και θα σας απαντήσω πως κανείς δεν θα σας θεραπεύσει τις αγωνίες σας, δεν θα γεμίσει τα κενά σας και δε θα φτιάξει τη ζωή σας αν εσείς οι ίδιοι δεν κάνετε κάτι ουσιαστικό γι΄ αυτό.
Βέβαια τι καλύτερο απ΄ το να αναλαμβάνει πάντα κάποιος άλλος την ευθύνη, Αρκεί να μη ξεβολευτείτε από τη πλασματική πραγματικότητά σας, όπου μπορείτε να παριστάνετε ότι θέλετε και μέσα από αυτή τη ψεύτικη ταυτότητα να νιώθετε σπουδαίοι...Όταν θα τολμήσετε να κλείσετε τον υπολογιστή, να αποσυνδέσετε το κινητό σας από το internet, όταν λοιπόν θα κάνετε τη δική σας ατομική επανάσταση, τότε θα συνειδητοποιήσετε πόσα όμορφα πράγματα χάνατε κολλημένοι στον πλασματικό κόσμο σας.
Ξέρετε κάτι, οι φίλοι σας έχουν ανάγκη τη φυσική σας παρουσία για να μπορέσουν να συνεχίσουν να είναι φίλοι σας. Οι φίλοι δε διαγράφονται με ένα delete και δεν εξαφανίζονται με ένα block. Γιατί; Μα φυσικά επειδή είναι όντως φίλοι σας και σας αγαπάνε για αυτό που πραγματικά είστε.
Ας επιστρέψουμε λοιπόν στα βασικά κι ας ξαναθυμηθούμε το μαζί σε όλες του τις εκδόσεις...
