Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο

Sequel του εμπνευσμένου ''Όλα χάθηκαν'' του Greg.

Θυμάμαι έναν Αύγουστο πριν από αρκετά χρόνια. Πρέπει να ήμουν 16 -17. Στο εξοχικό μου στη Σαλαμίνα, χωρίς λεφτά, χωρίς κλειδιά, χωρίς σκοτούρες. Δε χρειαζόμουν τίποτα απ΄όλα αυτά. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν παραπάνω Αύγουστος. Ναι, δεν ήθελα να τελειώσει. Η σκέψη του διαβάσματος και της επιστροφής στην πόλη με συνέθλιβε. Γκρίνιαζα στη μάνα μου που το καλοκαίρι πλησίαζε προς το τέλος του. Εκείνη με καθησύχαζε, λέγοντας μου ότι θα έβρισκα ευχάριστα πράγματα και την υπόλοιπη σεζόν. Η αλήθεια ότι δεν είχα πειστεί απόλυτα. Το καλοκαίρι μου άφηνε το περιθώριο να αποφεύγω όσα απεχθανόμουν και να κάνω όσα λάτρευα. Μπορούσα να μην βλέπω απεχθείς φυσιογνωμίες, βιβλία και ταυτόχρονα μπορούσα να κάνω πράξη όλες τις πάλαι ποτέ αγαπημένες μου συνήθειες. Μπάσκετ, μπάνιο, φλιπεράκι, ξενύχτι, παρέα με φίλους που δεν έβλεπα όλο το χρόνο. Στις 30 Αυγούστου, ανήμερα της γιορτής μου, το καμπανάκι της λήξης του καλοκαιριού μου σφύριζε άκομψα και ανημέρα των γενεθλίων μου 9 Σεπτεμβρίου, άκουγα το καμπανάκι της έναρξης της σεζόν.

Ήταν η τελευταία σχολική μου χρονιά. Αυτή τη φορά ένιωθα λίγο περίεργα. Αυτό που με είχε προβληματίσει ιδιαίτερα ήταν το τραγούδι της Βίσση ''Τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα''. Σκεφτόμουν ότι αυτη κάτι γνώριζε που δε γνώριζα εγώ. Γι΄αυτό και εκείνη τη χρονιά ήμουν διαφορετικός, ήμουν πιο κοινωνικός και προσπαθούσα να ρουφήξω κάθε στιγμή από αυτό που η Άννα προμήνυε για σημαντικό. Η αλήθεια είναι ότι όταν είδα το σχολείο πιο χαλαρά ήταν πολύ πιο απολαυστικό. Η τελευταία μου χρονιά δεν ήθελα να τελειώσει με τίποτα, αλλά πέρασε πολύ πιο γρήγορα από τις άλλες. Μετά από χρόνια, κατάλαβα ότι ο Κοέλιο είχε εξαπατήσει το σύμπαν και πως ό,τι θέλουμε, πολύ σπάνια γίνεται ή τουλάχιστον μας βγαίνει η ψυχή μέχρι να γίνει.

Από τα φοιτητικά μου χρόνια θυμάμαι λιγότερα πράγματα απ΄ότι τα σχολικά. Όχι μόνο γιατί ήταν λιγότερα, αλλά και επειδή δεν υπάρχει αυτό το πρωτογενές του σχολείου. Από τα φοιτητικά μου χρόνια, μου έμειναν μόνο αυτά που έκανα εκτός της σχολής. Εκείνο τον καιρό άρχισαν οι πρώτες συναισθηματικές επενδύσεις. Οι γυναίκες μπορεί να είναι ''ασταθής οικονομία'' όπως λέει ένας πρώην φίλος, η ώρα όμως που επενδύεις σ΄αυτές σου λύνουν για λίγο όλα τα ''οικονομικά'' προβλήματα'' και το σεξ μαζί τους είναι στιγμή αθανασίας. Έστω και αν αργότερα έρθει το οριστικό κραχ.

Το πρώτο αισθηματικό κραχ φέρνει την ενηλικίωση του άνδρα. Όχι την ωρίμανση, την ενηλικίωση. Μετά το πρώτο κραχ αρχίζεις να καταλαβαίνεις ότι ο δρόμος για την ευτυχία έχει πολλά εμπόδια. Δύσβατο και το επαγγελματικό μονόπατι. Εκεί κάπου γίνεται το ξεκαθάρισμα. Οι φίλοι σου ακολουθούν το δικό τους μονόπατι σε επαγγελματικό και σε προσωπικό επίπεδο. Οι καλύτεροι είναι αυτοί που μένουν και οι καλύτερες γκόμενες συνήθως αυτές που έδιωξες. Τα αγόρια μέχρι να γίνουν άνδρες δε γουστάρουν τα καθώς πρέπει κορίτσια. Το αντίθετο.

Δε μ΄αρέσει πια το καλοκαίρι, αλλά θα ήθελα πολύ να γυρνούσε πίσω ο χρόνος και να πήγαινα σ΄εκείνο τον τελευταίο σχολικό Αύγουστο. Λίγο πριν το πρώτο ''σ΄αγαπώ''. Όχι φυσικά για να άλλαζα κάτι, αλλά για να έκανα τα ίδια ''λάθη'' άλλη μια φορά...

Για να βρείτε τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο στο facebook, πατήστε εδώ.