Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Ο ενθουσιασμός είναι μια έννοια που πρωτογνωρίσαμε στην παιδική μας ηλικία. Στα πρώτα χρόνια αρκούσε να δεχόμασταν κάποια δώρα που είχαμε ονειρευτεί. Το παιχνιδάκι που κοιτούσαμε λάγνα στις τηλεοπτικές διαφημίσεις ήταν πλέον δικό μας και η χαρά μας ήταν αδύνατο να κρυφτεί. Μεγαλώνοντας, ο ενθουσιασμός ερχόταν από διάφορα επίπεδα της ζωής μας. Ένα γκολ της αγαπημένης μας ομάδας, μάς ανέβαζε στα ουράνια και ακόμα περισσότερο το τελευταίο κουδούνι της σεζόν....
Αυτά ήταν τα πρώτα δείγματα ενθουσιασμού που συνάντησα στη ζωή μου, είτε αφορούσαν εμένα είτε τον περίγυρο που συναναστρεφόμουν. Μ΄αυτόν τον ενθουσιασμό πρωτογνωρίσαμε καλά τους εαυτούς μας, έναν πρωτογενή ενθουσιασμό που δεν έβλαπτε ποτέ κανέναν.
Όσο ωραίος, όμως, είναι σ΄αυτές τις ηλικίες, τόσο ξεφτιλισμένος μπορεί να γίνει όσο μεγαλώνουμε. Δεν εννοώ φυσικά να μη ζεις τη μαγεία της στιγμής, αλλά όταν αυτό έχει να κάνει με τις σχέσεις με τους άλλους οφείλεις να είσαι πιο προσεκτικός. Οφείλεις να γνωρίζεις τον εαυτό σου και τις αδυναμίες σου και μην παίζεις με τα αισθήματα των άλλων. Λένε μερικοί ότι δε φταίνε αυτοί που τα λένε, αλλά αυτοί που τα πιστεύουν. Πολύ άστοχο! Να απολογηθούν δηλαδή κάποιοι επειδή πιστεύουν ακόμα στους ανθρώπους και περιμένουν πράγματα από αυτούς...;
Προσωπικά, έζησα εκδηλώσεις ενθουσιασμού από τα πρώτα ραδιοφωνικά μου χρόνια. Σχεδόν όλοι, όμως, αυτοί που προέβαιναν σε βαρβάτες δηλώσεις θαυμασμού, κρατούσαν όσο η επίγευση από το κέικ της θείας του Παρθένιου από τη Μυτιλήνη. Ήταν ζήτημα αν άκουγαν 4-5 εκπομπές, αυτοί που ξαφνικά έβλεπαν στο πρόσωπο μου τον επόμενο διαπλανητικό αστέρα. Στην πορεία κατάλαβα τις κρυμμένες αξίες των φειδωλών και μ΄αυτούς πορεύομαι μέχρι και τώρα...
Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στις πιο προσωπικές σχέσεις. Θα πρέπει να ξέρεις ότι οι πολύ ενθουσιώδεις μαζί σου από την πρώτη στιγμή, δεν υπήρξαν μόνο μαζί σου. Αυτό το σεναριάκι επαναλήφθηκε πολύ περισσότερες φορές απ΄όσες νομίζεις. Είναι σαν να βλέπεις μια γυναίκα που κοιμάται για πρώτη φορά σπίτι σου να κυκλοφορεί όπως τη γέννησε η μαμά της. Λες να είσαι ο πρώτος που της δημιούργησες τέτοια οικειότητα;
Υπάρχουν άνθρωποι που λένε μεγάλα λόγια, ενώ γνωρίζουν πολύ καλά ότι και τις προηγούμενες φορές που το έκαναν, δε φάνηκαν αντάξιοι των λόγων τους. Αυτό δε σημαίνει ότι όποιος δεν ενθουσιάζεται, νιώθει περισσότερα, απλά όσοι δείχνουν συνεπαρμένοι από το πρώτο λεπτό της γνωριμίας μαζί σου, το πιθανότερο είναι μια μέρα που εσύ θα κοιμάσαι να σε στείλουν αδιάβαστο. Από αυτόν το κανόνα εξαιρώ τις μικρές ηλικίες που δικαιούνται να μη γνωρίζουν καλά τους εαυτούς τους, αλλά όταν έχει να κάνεις με ένα μουλάρι 30 ετών είναι εντελώς διαφορετικό.
Δε λέμε ότι όταν έλεγαν τα λόγια τα μεγάλα δεν τα πίστευαν, θα έπρεπε ωστόσο να σκέφτονται πιο ώριμα για την ηλικία τους, καθώς κυκλοφορούν ανάμεσα μας και κάποιοι ευαίσθητοι και ευκολόπιστοι άνθρωποι που η ζωή τους μπορεί να καταστραφεί από ένα συναίσθημα που πρέπει, αλλά δεν μπορούν να ακυρώσουν. Μετά από μια ηλικία και πέρα, τα λόγια τα μεγάλα θα έπρεπε να είναι λίγα και ρεαλιστικά. Μακάρι να υπήρχε αστυνομία συνείδησης, αλλά δυστυχώς εσύ πρέπει να πάρεις την κατάσταση στα χέρια σου. Να μη σε νοιάζει, λοιπόν, αν κάποτε εννοούσαν τα σχέδια που σε ενέπλακαν στη ζωή τους, να σε νοιάζει μόνο η ζωή που καις...
