Από τον Αλέξανδρο Κοντόπουλο
Μετά το Gran Torino το 2008, ο Κλιντ Ίστγουντ γύρισε στα 88 του άλλη μια ταινία που αντιπροσώπευσε κάποια από τα δικά του χαρακτηριστικά. Στο Βαποράκι ο μεγάλος σκηνοθέτης και ηθοποιός, υποδύεται τον Ερλ, έναν ηλικιωμένο άνδρα που όλα τα χρόνια της ζωής του έβαζε τη δουλειά πάνω από την οικογένεια του. Τι και αν έβγαζε χρήματα, ο ίδιος ήταν πάντα απών από τις μεγάλες στιγμές, ακόμα και από τον γάμο της κόρης του.
Όταν βρίσκεται χρεοκοπημένος, χάνοντας ακόμα και το σπίτι του, βρίσκεται αντιμέτωπος με την ψυχρή σταση της οικογένειας του που δεν του συχωρεί ότι την έβαζε πάντα σε δεύτερη μοίρα όλα αυτά τα χρόνια.
Καθώς οδεύει προς τα 90, ο μεγάλος σκηνοθέτης βλέπει την τραγικότητα του να δουλεύεις πολύ και να παραμελείς την οικογένεια σου. Ο Κλιντ Ίστγουντ, σε μια σχετικά δραματική ταινία, διατηρεί πάντα την έντονη αίσθηση του χιούμορ του, έχοντας πάντα το γνωστό μιναμιλιστικικό του ύφος. Στην ουσία μέσα από αυτό το έργο βλέπει τον ίδιο του εαυτό, επικρίνοντας στο έπακρο τον πρωταγωνιστή.
Το Βαποράκι μπορεί να είναι μην είναι μια ταινία που θα σε εντυπωσιάσει από την πρώτη στιγμή. Είναι όμως μια ταινία που σου μένει, καθώς πρόκειται για ένα μάθημα ζωής. Ένα από τα συνηθισμένα λάθη που κάνουν οι άνθρωποι στη ζωή τους είναι που δεν καταλαβαίνουν έγκαιρα την αξία του χρόνου. Φορτώνουν το μυαλό τους με δεκάδες υποχρεώσεις και αφήνουν για τον εαυτό τους το μικρότερο κομμάτι από την πίτα. Δεν είναι λίγοι αυτοί που λόγω κάποιων επαγγελματικών υποχρεώσεων απομονώνονται από τους φίλους τους, ακόμα και από την οικογένεια τους. Όταν καταλαβαίνουν ότι η ζωή είναι μόνο μία και αξίζει να τη θυσιάζεις μόνο γι΄αυτούς που αγαπάς και σ΄αγαπάνε, για κάποιους είναι λίγο αργά…
Με τα λεφτά μπορείς να αγοράσεις τα πάντα για κάποιο καιρό. Μπορείς να αγοράσεις συνειδήσεις, μπορείς να αγοράσεις ακόμα και την ελπίδα. Το μόνο που δεν μπορείς να αγοράσεις είναι ο χρόνος. Προτιμότερο, λοιπόν, να φροντίσεις να μην πάει χαμένος. Ο Κλιντ Ίστγουντ μπορεί να μην το ήξερε, αλλά το ΄μαθε….
